Rehabilitacja w swym obecnym ujęciu i formie organizacyjnej stanowi niewątpliwie nowy kierunek działania i postępowania w dziedzinie ochrony zdrowia oraz rozwijania i utrzymywania jak najlepszej sprawności fizycznej człowieka.


Rehabilitacja jest całością starań podejmowanych wobec osoby niepełnosprawnej. Wykracza ona poza pomoc doraźną, mobilizuje i rozwija istniejący potencjał psychofizyczny, dąży do odzyskania przez daną osobę dotychczasowego miejsca w społeczeństwie lub uzyskanie nowego. Ideałem jest rehabilitacja dążąca do całkowitego włączenia niepełnosprawnego w normalne życie. Chociaż w praktyce to ambitne założenie udaje się zrealizować niezmiernie rzadko, należy wszelkimi siłami dążyć do zbliżania się do tego celu. Kiedy pacjent osiągnie już zamierzony stan, z równie dużym zaangażowaniem trzeba dbać o to, aby efekty pracy rehabilitacyjnej zostały utrwalone i utrzymywane. W wielu przypadkach choroba będąca przyczyną niepełnosprawności przyjmuje przewlekły charakter i przez cały czas niekorzystnie oddziałuje na pacjenta. Taki niepełnosprawny nie osiąga więc nigdy stabilnej poprawy zdrowia, znajduje się w sytuacji ciągłej walki o utrzymanie deficytów na jak najniższym poziomie. Pomoc udzielana temu człowiekowi musi obejmować działania o charakterze socjalnym, psychologicznym, pedagogicznym, medycznym i technicznym, słowem: ma być obecna we wszystkich obszarach życia. W przeciwnym razie chory bardzo szybko podda się zwątpieniu i nie będzie widział sensu dalszych wysiłków.